O! Kutno

słowa: Jeremi Przybora
muzyka: Jerzy Wasowski

Jakie to smutne - jakie to smutne -
wysiadła miłość moja za Kutnem!
Jeszcze w stolicy wsiadałem na Głównym
z uczuciem uczuć kolosom równym -
za Kutnem pociąg stanął i... cześć! -
wysiadła miłość i poszła gdzieś.

O Kutno! O Kutno!
wyprałoś mnie z uczuć jak płótno.
O Kutno! Okrutne Kutenko! -
odjęłoś mi miłość jak ręką.

Próżno tam na mnie czeka dziewczyna -
zbiegłej miłości mojej przyczyna.
Co to za smutek, ach, co to za smutek,
gdy od przyczyny się urwie skutek!
Co robić, człowiek nie wie już sam - ach - jak ja znam to, jak ja to znam!

O Kutno! O Kutno! -
wyprałoś mnie z uczuć jak płótno.
O Kutno! Okrutne Kutenko! -
odjęłoś mi miłość jak ręką.

Jak to się stało, no jak to się stało,
że serce Kutna nie przetrzymało?
Co jest w tym Kutnie, no, co jest w tym Kutnie -
że ono nagle jak nożem utnie ?
Aczkolwiek kiedyś było i tak -
z Grudziądzem miałem podobny fakt.

W Grudziądzu, w Grudziądzu
ja czuję, że serce z mosiądzu.
Grudziądzu, okrutny Grudziążku! -
Uczucie-ś ukrócił w zalążku.

« powrót